Są tacy, którzy twierdzą, że czarne koty przynoszą pecha. Ale są też tacy – jak ja – którzy wiedzą, że to kompletna bzdura. Bo jeśli już coś czarny kot przynosi, to co najwyżej kapcie na środek pokoju, pół myszy na wycieraczkę i ogrom czułości zawiniętej …
Jesień dla ludzi bywa kapryśna. Raz słońce świeci złotym światłem, a chwilę później pada deszcz i trzeba ratować parasolkę przed wiatrem. Ale koty? One mają swoją własną filozofię jesieni i zdaje się, że całkiem dobrze wiedzą, jak przeżyć tę porę roku w najlepszy możliwy sposób. …
Koty, podobnie jak wiele innych zwierząt, są wrażliwe na zmiany w długości dnia i temperaturze. Jesienią dni stają się krótsze, co wpływa na ich rytm dobowy. Mniej światła dziennego oznacza, że koty spędzają więcej czasu w stanie spoczynku. Ich organizmy reagują na zmniejszoną ilość światła, produkując więcej melatoniny – hormonu odpowiedzialnego za regulację snu. W rezultacie koty stają się bardziej senne i spędzają więcej czasu na drzemkach.
Dodatkowo, obniżenie temperatury sprawia, że koty szukają ciepłych miejsc do odpoczynku. Ich naturalna reakcja na chłód to poszukiwanie źródeł ciepła, takich jak kaloryfery, kocyki czy nasze kolana. Koty mają wyższą temperaturę ciała niż ludzie, wynoszącą około 38-39 stopni Celsjusza, dlatego też są bardziej wrażliwe na zimno. W chłodniejsze dni instynktownie szukają miejsc, gdzie mogą się ogrzać i zachować ciepło.
Jesień to także czas, kiedy koty mogą gromadzić więcej tłuszczu, przygotowując się na zimę. Choć domowe koty nie muszą martwić się o przetrwanie w trudnych warunkach, ich instynkty wciąż podpowiadają im, że warto zgromadzić zapasy energii. Większa ilość tłuszczu pomaga im utrzymać ciepło i zapewnia dodatkową energię na chłodniejsze dni. To może być powodem, dla którego koty jesienią jedzą więcej i stają się mniej aktywne.
Nie można zapomnieć o tym, że koty są zwierzętami, które cenią sobie komfort i bezpieczeństwo. Jesienią, gdy na zewnątrz jest chłodniej i mniej przyjemnie, koty wolą spędzać czas w ciepłych, przytulnych miejscach w domu. Mogą spędzać więcej czasu na kolanach swoich opiekunów, szukając ciepła i bliskości. To także doskonały czas na zacieśnianie więzi między kotem a jego właścicielem, ponieważ koty stają się bardziej towarzyskie i chętne do spędzania czasu z ludźmi.
Warto również zauważyć, że jesień to czas, kiedy koty mogą odczuwać większy stres związany z zmianami w otoczeniu. Spadające liście, deszcz i wiatr mogą być dla nich niepokojące. W takich momentach koty szukają poczucia bezpieczeństwa i spokoju, co często znajduje się w ciepłych, zamkniętych przestrzeniach. Dlatego też mogą spędzać więcej czasu w swoich ulubionych kryjówkach, takich jak pudełka czy legowiska.
Podsumowując, jesień to czas, kiedy koty stają się bardziej senne i ciepłolubne z wielu powodów. Zmiany w długości dnia i temperaturze wpływają na ich rytm dobowy i instynkty. Szukają ciepłych miejsc do odpoczynku, gromadzą zapasy energii i cenią sobie komfort oraz bezpieczeństwo. To wszystko sprawia, że jesień jest dla kotów okresem spokoju i relaksu, który chętnie spędzają w ciepłych, przytulnych miejscach.
Jesień dla ludzi bywa kapryśna. Raz słońce świeci złotym światłem, a chwilę później pada deszcz i trzeba ratować parasolkę przed wiatrem. Ale koty? One mają swoją własną filozofię jesieni i zdaje się, że całkiem dobrze wiedzą, jak przeżyć tę porę roku w najlepszy możliwy sposób. …
Lato ma w sobie coś z kociego charakteru. Niby jest ciepłe, leniwe i rozciągnięte jak czarny ogon na parapecie, a jednak potrafi pokazać pazur. Szczególnie wtedy, gdy człowiek postanawia, że oto zaczyna się sezon wielkich zmian. Wyjazdy, walizki, otwarte okna, balkonowe porządki, grille, remonty, goście, …
Kot bengalski jest kotem wyjątkowym. Ze względu na wygląd i temperament porównywany jest do lamparta. Nie jest polecany osobom ceniącym spokój i o mało aktywnym trybie życia. To zwierzę inteligentne, żywiołowe, lubiące jak mało która inna kocia rasa zabawę. Z tego powodu ma nieco większe zapotrzebowanie energetyczne.
Z drugiej strony jest bardzo łagodny, czuły i łatwo przywiązuje się do człowieka. Ma bardzo ciekawy charakter, bowiem lubi wodę i pływanie, można nauczyć go aportowania, podawania łapy i reagowania na imię.
Kot bengalski pochodzi z USA. Początki rasy sięgają 1963 roku, kiedy doszło do skrzyżowania kota domowego z dzikim kotem bengalskim. W obecnym kształcie rasa pochodzi z lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Koty są średniej wielkości. Kotki uzyskują dojrzałość około 1 roku życia, a kocury mniej więcej w wieku 2 lat. Przedstawiciele tej rasy osiągają około 35 cm wielkości i 4–7 kg masy ciała. Mają bardzo rozwiniętą muskulaturę, dzięki czemu są bardzo silne i wytrzymałe. Ich głowa jest mała w stosunku do tułowia, ponadto dłuższa niż szersza, ma zaokrąglone kształty i mocny podbródek. Na uwagę zasługują wydatne poduszeczki wąsów i wysoko podniesione kości policzkowe. Uszy są średniej wielkości, wysoko osadzone i szerokie u nasady. Sprawiają wrażenie stale nasłuchujących i czujnych. Oczy bengala są duże, owalne albo lekko migdałowate, szeroko rozstawione, w kolorze zielonym, żółtym, brązowym albo złoto-bursztynowym.
Choć to stosunkowo nowa rasa, przez swoją ogromną, egzotyczną urodę i wspaniały, łagodny charakter w stosunkowo krótkim czasie zaczęła cieszyć się dużą popularnością. Rasa kotów bengalskich nadal uważana jest w Polsce za egzotyczną, choć istnieje kilka hodowli, w których legalnie można nabyć rodowodowe kocięta bengalskie.
Zawsze stara się być w pobliżu człowieka. Niechętnie za to da się nosić na rękach, za to będzie tuż obok, na kanapie, przed ekranem komputera lub tuż za plecami i wszędzie tam, gdzie właśnie przebywa jego opiekun. Kot bengalski w swojej towarzyskości zachowuje jednak pewien dystans. Niekoniecznie będzie lubił noszenie i wspólne spanie, lecz w jego mniemaniu samo przebywanie w pobliżu to oznaka potrzeby bycia razem. Nie lubi zmian w swoim otoczeniu i powoli adaptuje się w nowym środowisku. Dobrze czuje się wśród innych kotów, które zna. Nie jest konfliktowy, choć zdarzają się także osobniki o dominującej naturze; bez problemu zaprzyjaźni się również z psem, a także z dziećmi. Jest bardzo terytorialny i nie pozwoli żadnemu intruzowi wtargnąć na swoje podwórko, potrafi nawet warczeć jak pies w sytuacjach zagrożenia.
Kot bengalski jest aktywny, zwinny i wesoły, z zapałem oddaje się zabawie. Może stale przebywać w mieszkaniu, ale ponieważ łatwo uczy się chodzić na smyczy, warto zabrać go czasami na spacer. Na zewnątrz będzie mógł potrenować swoją czujność i zwinność, a także zaspokoić ciekawość.
Mówią, że czarny kot to tylko kot. Że jego futro to zbieg okoliczności genetycznych, pigmentu i odrobiny przypadku. Ale ci, którzy naprawdę znają czarne koty, wiedzą, że to nieprawda. Czarny kot nie jest „tylko kotem”. On jest zjawiskiem. Manifestacją stylu, charakteru i nie do końca …