Trudno wyobrazić sobie czarownicę bez kota. Może zabraknąć miotły, spiczastego kapelusza i kotła, ale gdzieś na parapecie albo przy kominku powinien siedzieć on. Najlepiej czarny, z oczami połyskującymi w półmroku i miną stworzenia, które wie o świecie znacznie więcej, niż zamierza powiedzieć. Ten obraz wydaje …
Są tacy, którzy twierdzą, że czarne koty przynoszą pecha. Ale są też tacy – jak ja – którzy wiedzą, że to kompletna bzdura. Bo jeśli już coś czarny kot przynosi, to co najwyżej kapcie na środek pokoju, pół myszy na wycieraczkę i ogrom czułości zawiniętej …
Jesień dla ludzi bywa kapryśna. Raz słońce świeci złotym światłem, a chwilę później pada deszcz i trzeba ratować parasolkę przed wiatrem. Ale koty? One mają swoją własną filozofię jesieni i zdaje się, że całkiem dobrze wiedzą, jak przeżyć tę porę roku w najlepszy możliwy sposób. …
Jesień zawsze była czasem, gdy granica między światem ludzi a światem tajemnic wydaje się cieńsza niż zwykle. Liście szeleszczą jakby szeptały sekrety, wiatr gwiżdże w kominie jak duch dawnej opowieści, a w mroku uliczki błyskają dwa żółte ślepia. Nie, to nie demon. To tylko czarny …
Jesień przyszła jak zawsze: niepostrzeżenie. Jednego dnia słońce odbija się jeszcze w kałużach po letniej burzy, a następnego… poranek pachnie dymem, chłodem i czymś trudnym do opisania, jakby melancholia zaczęła sączyć się z nieba razem z mżawką. To pora roku, która łapie człowieka za serce …
Jesień to pora roku, która przynosi ze sobą wiele zmian w otoczeniu, a także w zachowaniu naszych futrzanych przyjaciół – kotów. Wraz z obniżeniem temperatury i skracaniem się dni, koty stają się bardziej senne i ciepłolubne. To zjawisko ma swoje korzenie zarówno w biologii, jak …
Są koty, które od razu przyciągają wzrok niezwykłym kolorem. Białe wyglądają jak małe obłoczki, rude jak jesienne promienie słońca, szylkretowe jak przypadkowe dzieło malarza, a czarne jak kawałek nocy, który postanowił zamruczeć. A gdzieś pomiędzy nimi wszystkimi jest on. Burasek. Kot tak zwyczajny, że czasem …
Siedzę przed monitorem. Jest 21:45, a błękitne światło ekranu powoli wypala mi resztki entuzjazmu. Próbuję „domknąć” arkusz w Excelu, który od godziny patrzy na mnie z taką samą obojętnością, z jaką ja patrzę na sałatkę z jarmużu. Wtedy pojawia się On. Czarny kształt, bezszelestny jak …