Upał potrafi być męczący dla każdego, ale dla kotów bywa szczególnie trudny. Choć często wydaje nam się, że koty „lubią ciepełko”, wysokie temperatury mogą być dla nich niebezpieczne. Kot nie poci się tak jak człowiek. Może oddawać ciepło głównie przez poduszki łap, dyszenie, wylizywanie futra …
Lato ma w sobie coś z kociego charakteru. Niby jest ciepłe, leniwe i rozciągnięte jak czarny ogon na parapecie, a jednak potrafi pokazać pazur. Szczególnie wtedy, gdy człowiek postanawia, że oto zaczyna się sezon wielkich zmian. Wyjazdy, walizki, otwarte okna, balkonowe porządki, grille, remonty, goście, …
Jest taki moment w roku, kiedy prognoza pogody mówi jedno, kalendarz mówi drugie, a kot mówi trzecie. I to właśnie kot najczęściej ma rację. Bo choć za oknem nadal luty, a poranki potrafią być lodowate, w kocim zachowaniu zaczyna dziać się coś podejrzanego. Jakby ktoś delikatnie przestawił wewnętrzny przełącznik z trybu przeczekania na tryb coś się szykuje.
Człowiek sprawdza temperaturę, wilgotność, ciśnienie i nadal nie wie, czy to już, czy jeszcze nie. Kot tymczasem przeciąga się inaczej. Dłużej. Z większym rozmachem. Jakby ciało przypominało sobie, że wkrótce znów będzie miało sens wstawać nie tylko po jedzenie. I nagle kot, który jeszcze tydzień temu wyglądał jak zwinięty kłębek zimowej rezygnacji, zaczyna spacerować po mieszkaniu z miną kogoś, kto coś przeczuwa.
Pojawia się więcej siedzenia przy oknie. Ale to już nie jest to samo lutowe wpatrywanie się w nicość. Teraz w tym spojrzeniu jest napięcie. Uwaga. Oczekiwanie. Kot obserwuje ptaki z wyraźniejszym zainteresowaniem, jakby liczył dni do momentu, gdy znów będzie można je śledzić nie tylko wzrokiem, ale i emocjonalnie. Człowiek widzi gołębia i wzrusza ramionami. Kot widzi zapowiedź sezonu.
Zaczynają się też drobne zmiany w energii. Niby nadal dużo snu, ale jakby płytszego. Drzemki są krótsze, a pobudki częstsze. Kot przechadza się bez konkretnego celu, po czym siada i wygląda na lekko zdziwionego faktem, że właściwie nie wiadomo po co wstał. To klasyczny objaw przejściowy. Jeszcze zima, ale już nie do końca. Człowiek nazywa to zmęczeniem przesileniowym. Kot po prostu uznaje, że trzeba być w gotowości. Może słońce świeci odrobinę dłużej. Może zapach powietrza jest inny. Może gdzieś bardzo głęboko zapisane są sygnały, których my już dawno nie potrafimy odczytać. Kot nie analizuje. Kot reaguje.
I tak, wciąż potrafi wyglądać na znudzonego. Wciąż potrafi leżeć na środku pokoju w pozie absolutnej bezczynności. Ale pod tą pozorną obojętnością coś się zmienia. Ogon porusza się częściej. Oczy szybciej łapią ruch. Nawet apetyt jakby nabiera nowego charakteru, mniej zimowego zapasu, a bardziej przygotowania do sezonu.
Można się śmiać, że kot znowu ma swoje humory. Ale prawda jest taka, że on po prostu wyczuwa to, czego my jeszcze nie jesteśmy pewni. Dla niego wiosna nie zaczyna się w kalendarzu ani w aplikacji pogodowej. Zaczyna się w ciele, w świetle, w powietrzu.
I kiedy za kilka tygodni faktycznie zrobi się cieplej, a świat ruszy pełną parą, kot będzie już gotowy. Człowiek dopiero wtedy powie, że no tak, jednak przyszła wiosna. Kot tylko spojrzy z lekkim politowaniem. Przecież wiadomo było od dawna.
Być może żadne zwierzę na świecie nie zostało tak mocno związane z tym, co niewyjaśnione, jak kot. Szczególnie czarny kot. Przez setki lat ludzie wierzyli, że potrafi dostrzec rzeczy ukryte przed ludzkim wzrokiem. Duchy. Istoty z innych światów. Energię miejsc. A nawet samą śmierć. Chociaż …
Kot bengalski jest kotem wyjątkowym. Ze względu na wygląd i temperament porównywany jest do lamparta. Nie jest polecany osobom ceniącym spokój i o mało aktywnym trybie życia. To zwierzę inteligentne, żywiołowe, lubiące jak mało która inna kocia rasa zabawę. Z tego powodu ma nieco …
W starożytnym Egipcie koty były czczone, a czarny kot nie budził strachu – przeciwnie, symbolizował ochronę, łaskę bogini Bastet oraz uosobienie kobiecej mądrości i płodności. Bastet, początkowo dzika lwica, z czasem przybrała postać kota domowego – czarnego, zwinnego i czujnego. Jej posągi były wszechobecne, a udomowione koty bywały balsamowane i grzebane z honorami. Dla Egipcjan kocia obecność w domu była błogosławieństwem – strażnikiem domowego ogniska i symbolem łaski bogów.
Z czasem obraz kota – szczególnie czarnego – zmienił się diametralnie. W średniowiecznej Europie zwierzę to zaczęto kojarzyć z czarownicami, diabłem i grzesznicami. Artyści przedstawiali czarne koty jako towarzyszy kobiet oskarżanych o czary, często ukazując je z sierścią zjeżoną, oczami jak żar i sylwetką przemykającą w cieniu. Malowidła ścienne, miniatury i drzeworyty z epoki ukazywały je nie jako łaskawe duchy, ale jako zwiastuny śmierci, niepokoju i seksualnej pokusy. To właśnie z tych czasów wywodzi się wiele przesądów, które przetrwały aż do dziś.
W XIX wieku nastąpiła rehabilitacja kociego wizerunku, zwłaszcza w sztuce symbolistycznej i secesyjnej. Czarne koty zaczęły być przedstawiane jako tajemnicze, zmysłowe i… modne. W dziełach takich artystów jak Théophile Steinlen (autor słynnego plakatu Le Chat Noir) czy Gustav Klimt, koty symbolizowały kobiecość, niezależność i erotyzm. Pojawiały się jako alegoria tajemnicy, ale także jako towarzysze artystów – inspirujący, obecni, niepokorni. W malarstwie tego okresu widać fascynację zarówno ich sylwetką, jak i aurą niezależności.
W XX wieku czarne koty pojawiają się zarówno w sztuce wysokiej, jak i użytkowej. W grafikach Andy’ego Warhola pojawiają się jako figury ironiczne, w stylu pop-art. W ilustracjach Tove Jansson, twórczyni Muminków, kot to istota czuła i uważna. W fotografiach mody z lat 60. kot często pojawia się jako rekwizyt przy boku modelek – tajemniczy, ale z klasą. Przestaje być jedynie symbolem czarów czy przesądów. Zaczyna reprezentować styl, indywidualizm i artystyczny charakter.
W XXI wieku czarne koty opanowały Internet – i to dosłownie. Na Instagramie zdjęcia czarnych kotów biją rekordy popularności. Są fotografowane na tle półek z książkami, w oknach pełnych światła, na minimalistycznych dywanach czy w towarzystwie filiżanek z kawą. Często stają się bohaterami grafik z hasłami w stylu: „Elegancja przyszła na czterech łapach” lub „Czarne jest piękne”. Użytkownicy świadomie stylizują zdjęcia kotów – traktując je nie tylko jako zwierzęta domowe, ale wręcz jako kocie persony – ikonki stylu, tajemnicy, niezależności.
Niektóre profile czarnych kotów mają dziesiątki tysięcy obserwujących. Kot staje się bohaterem codzienności, ale też współczesnym symbolem bycia „poza schematem”. W memach bywa ironiczny, w postach inspirujący, a na grafikach – zwyczajnie piękny.
Czarny kot w sztuce nie jest już dziś symbolem pecha. Jest symbolem autentyczności. Łączy w sobie elegancję i dzikość, niezależność i czułość, dystans i ciekawość. To żywy kontrast, który fascynuje zarówno artystów, jak i zwykłych ludzi.
Współczesny czarny kot nie musi już walczyć ze stereotypami – on je rozbraja jednym spojrzeniem i wskakuje w sam środek kadru.
I kto wie – może właśnie to czyni go najbardziej artystycznym z wszystkich zwierząt?
Mówią, że czarny kot to tylko kot. Że jego futro to zbieg okoliczności genetycznych, pigmentu i odrobiny przypadku. Ale ci, którzy naprawdę znają czarne koty, wiedzą, że to nieprawda. Czarny kot nie jest „tylko kotem”. On jest zjawiskiem. Manifestacją stylu, charakteru i nie do końca …